De weken gingen voorbij. Het schip voer naar het zuiden en de wereld veranderde. De Noordzee werd de Atlantische Oceaan. De lucht werd zachter. Het grijs van het water maakte langzaam plaats voor een dieper blauw dat ik nooit eerder had gezien.

Op een ochtend zag ik de eerste vliegende vis. Ik dacht dat ik droomde.

“Maarten! Een vis die vliegt!” Zijn mond krulde omhoog. “Welkom op de oceaan, jongen.”

Er was ook een storm. Hij kwam op een nacht zonder waarschuwing. Het kraken van het hout werd een schreeuwen. Het water sloeg over het dek als een vuist. Ik kroop omhoog. Dat had ik niet moeten doen.

De wind rukte aan mijn kleren. De regen sloeg horizontaal. Golven – bergen van zwart water. Toen was Maarten naast mij. Hij greep mijn arm. “Naar beneden! Nu!”

In de hoek van het benedendek zat De Wolf. Rustig, droog, zijn handen gevouwen. Hij glimlachte nauwelijks zichtbaar.

Op een avond zat ik naast Maarten. “Maarten. Ken jij De Wolf?” Hij rookte zijn pijp. Lang. Toen: “Ja.”

“Hij komt uit dezelfde wereld als Schuyler. Maar De Wolf is anders. Hij heeft die wereld ook verlaten.” “Waarom?” Maarten keek naar de sterren. “Dat moet je hem zelf vragen.”

Op de veertiende dag van de vijfde week riep een matroos hoog uit de mast: “Land!”

Eerst zag ik niets. Toen – een donkere lijn. Dun als een streep inkt op het water. Suriname.

Langzaam werd de lijn breder. Groener. En toen begon ik het te ruiken. Zwaar, zoet, levend. De geur van een wereld die groeide en nooit ophield.

“Wat ruik ik?” Maarten haalde diep adem. “Suriname,” zei hij simpelweg.

We voeren de Surinamerivier op – breed en bruin en traag. Aan beide kanten het oerwoud zo dicht dat ik er niet doorheen kon kijken. Bomen hoger dan de mast. Lianen van tak naar tak. Vogels – rood, geel, blauw – die opvlogen als wij voorbijkwamen.

Een grote vogel vloog laag over het water – oranje snavel, witte vleugels. “Een pelikaan,” zei De Wolf naast mij.

“Ben jij hier eerder geweest?” “Ja. Lang geleden.” Hij keek mij aan. “Suriname is mooi. Maar het is niet eenvoudig.”

Paramaribo. Houten huizen, wit geschilderd, brede veranda’s. Het leek een beetje op Amsterdam – maar alles was van hout. En overal groeide het. Palmbomen. Bananenbomen. Bloemen zo groot en rood dat ze onecht leken.

Maarten stond naast mij. [wordt vervolgd…]